Günümüzün dijital kareleri genellikle klasörlerin derinliklerinde kaybolur, hızla geçer ve neredeyse anında unutulur. "Dijital film" özelliğine sahip dijital bir kamera, her kareyi fiziksel bir nesneye dönüştürerek farklı bir yaklaşım sunuyor. Cihaz, görüntüyü dijital olarak yakalar ve ardından e-mürekkep (e-paper) içeren küçük bir kartuşa kaydeder. Bu kartuş çıkarılıp masaya konulabilir, böylece akıllı telefondaki bir dosyadan çok basılı bir fotoğrafa benzeyen bir şey elde edilir. Teknolojinin özü kartuşun kendisinde yatıyor. 3D baskılı parçalardan yapılmış kameranın yuvasına yerleştirildikten sonra, deklanşör düğmesine basmak Raspberry Pi tarafından kontrol edilen 5 megapiksellik bir kamera modülünü etkinleştirir. Görüntü, kartuşun içindeki e-paper ekrana yansıtılır ve kısa bir gecikmenin ardından son kareyi sabitler. Ekran yalnızca dört rengi destekler: siyah, beyaz, kırmızı ve sarı. Bu, teknik bir kusur değil, kasıtlı bir sınırlamadır. İşleme betiğinin yalnızca paleti düşürmesine değil, aynı zamanda şablon baskısını andıran etkileyici bir görünüm elde etmek için kontrastı, parlaklığı, doygunluğu ve keskinliği ince ayarlamasına olanak tanır. Burada bir kare elde etme süreci, hız yerine sabrı ödüllendirir. Pozlama tamamlandıktan sonra kartuş çıkarılabilir. Üzerindeki görüntü, güç kesildiğinde bile korunur ve küçük dikdörtgeni monitöre yaslanabilecek veya buzdolabına takılabilecek fiziksel bir nesneye dönüştürür. Bu, bir zamanlar kimyasal filmin verdiği ve çoğu dijital kameranın kaçırdığı somutluktur. Aynı zamanda, kartuşu tekrar takarak, öncekini tamamen silerek yeni bir kare kaydedebilirsiniz. Buradaki ana tasarım kararı, siz aksini düşünene kadar film gibi davranan, ardından sabit disk benzeri bir şeye dönüşen filmdir. Hiçbir kartuş, Polaroid karesi gibi benzersiz değildir, çünkü yeniden yazma sırasında hiçbir şey kaybolmaz. Yine de, her biri yeterli fiziksel ağırlığa sahip bir görüntü tutar, böylece değerli ve bir süre saklanmaya değer hissettirir. Kameranın kendisi vidalar olmadan, kartuşun kontaklarla güvenilir bir şekilde temas etmesi için pimli konektörler kullanır. Daha sonra, sürecin bir mücadeleye dönüşmemesi için çıkarma kolaylığı sağlayan küçük bir dil eklendi. Bu küçük bir detaydır, ancak tüm özü kartuş değişiminden hoş dokunsal hisler almak olan bir cihaz için önemlidir. Bu, bir hafıza kartı çıkarmaktan çok, makineden bitmiş bir fotoğrafı çıkarmaya daha çok benziyor. Bu proje sessizce bir soru soruyor: Dijital fotoğrafçılık yolunda tam olarak neyi kaybetti? Sonsuz depolama, kıtlık sorununu çözdü, ancak fotoğrafın ekrandan başka bir yerde var olma ritüelini sildi. Bu kamera, özellikler açısından rakiplerini geride bırakmaya çalışmıyor. Sadece bir karenin unutulmasına izin verilmeden önce bir yuvada yerini hak etmesi gerektiğinde ne olduğunu araştırıyor.